Jak powstała Biblia?

Kanon Starego Testamentu

Sposób, w jaki księgi biblijne zostały zebrane w jednym tomie uznanym jako Pismo Święte wyraźnie wskazuje na działanie samego Boga. Ten wybór ksiąg jest nazywany kanonem (w oryginale słowo to oznacza "zasadę", "standard", "miarę" lub "spis"). Księgi uznane za natchnione Słowo Boże nazywa się księgami kanonicznymi. Inne księgi, które nie zostały uznane za natchnione, chociaż mogły zostać napisane przez prawych ludzi czasów biblijnych, nie są księgami kanonicznymi. Nie są one utożsamiane z głosem Bożym, nie należą do Pisma Świętego.

Kanon nie został stworzony przez żadnego człowieka ani przez grupę ludzi. W czasach starotestamentowych wyodrębnił się wyraźnie określony zbiór świętych pism. Od czasów Mojżesza ludzie rozpoznawali pewne pisma jako głos mówiącego do nich Boga i w miarę upływu czasu grupa tych naznaczonych autorytetem pism stopniowo się powiększała. Autorytetu nikt tym księgom nie nadawał, miały go same w sobie, a ludziom nie pozostawało nic innego, jak to uznać.

Nie istnieje żaden zapis wskazujący na jakiś konkretny moment, w którym kanon Starego Testamentu osiągnął liczbę trzydziestu dziewięciu ksiąg. Wiadomo jednak, że wybór ten funkcjonował jako Biblia żydowska już w czasach Chrystusa. Tak więc Biblia, której używał Jezus to nasz Stary Testament. Inne pisma żydowskie z czasów przed Chrystusem, zwane apokryfami były dobrze znane Żydom i pierwszym chrześcijanom, ale żadna z tych grup nie włączyła ich do kanonu.

Kanon Nowego Testamentu

Ponieważ wybrani przez Jezusa apostołowie posiadali autorytet nadany im przez Boga, ich nauczanie i księgi, jakie napisali nosiły taki sam autorytet, jak Stary Testament. Jezus obiecał im, że po Jego odejściu zstąpi na nich Duch Święty, który przypomni im nauczanie Chrystusa, pomoże je zrozumieć i zastosować. Księgi napisane przez apostołów były częścią wypełnienia się tej obietnicy. Od samego początku chrześcijanie przyjęli za natchnione listy i księgi napisane przez apostołów oraz tych, których apostołowie polecali.

Podczas, gdy pisma wczesnochrześcijańskich przywódców były w obiegu, powstał z nich nowy zbiór równy pismom Starego Testamentu. Piotr w swoich listach odwoływał się do listów Pawła, jako do Pisma, a Paweł powoływał się na Ewangelię wg Łukasza, jako na Pismo (2 P 3,15-16; 1 Tm 5,18).

W czasach biblijnych podróżowanie zajmowało sporo czasu, zatem pisma rozpowszechniały się powoli. Również listy związane z konkretnymi problemami, bardzo krótkie lub osobiste dłużej pozostawały nieznane szerszej społeczności. Po zborach krążyły również inne pisma, które nie zdobyły jednak powszechnej akceptacji i nigdy nie zostały włączone do kanonu.

W połowie II wieku niektóre zbory posiadały zbiór ksiąg niemal identyczny z dzisiejszym Nowym Testamentem. W innych zborach sytuacja nie była tak jednoznaczna ze względu na dużą aktywność fałszywych nauczycieli. Co jakiś czas zbierały się sobory Kościoła, by przedyskutować wartość różnych ksiąg i pod koniec IV wieku doszło do ogólnego porozumienia, że Nowy Testament składa się z dwudziestu siedmiu ksiąg, które znamy obecnie. Podobnie, jak w przypadku Starego Testamentu, kanonu Nowego Testamentu nie stworzyła żadna konkretna rada. Nie nadała mu też autorytetu. Autorytet był zawarty w samych księgach. Rady te miały znaczenie w kwestii formalnego uznania tych ksiąg, tak że wierzący wszystkich zborów mogli rozpoznać je jako żywe i natchnione Słowo Boże.