Biblia przedstawia szereg rodzin. Obraz niektórych z nich jest pozytywny, innych - negatywny. W pewnych rodzinach Bogu okazywano szacunek i cześć, w innych tego zabrakło. Niektóre rodziny miały solidny fundament, inne zadowoliły się tylko ambicją przeżycia.

W domu Abrahama i Sary do życia został przygotowany Izaak. W domu Amrama i Jochebed zostało wychowane rodzeństwo: Mojżesz, Aaron i Miriam. Elkana i Anna mieli przywilej wychowania Samuela. Trudno nam przecenić znaczenie takich rodzin.

Nawet dla naszego Pana, Jezusa Chrystusa, został przygotowany dom. Józef i Maria mieli to szczęście towarzyszyć Jezusowi w rozwoju. Jezus wychowywał się w atmosferze pobożnego domu. Bóg zajmował w tym wychowaniu pierwsze miejsce.

Czym powinien charakteryzować się pobożny dom chrześcijański? Dlaczego taki dom może wywrzeć nie zatarte wrażenie na dziecku? Co trzeba robić, aby mój dom nie był tylko mieszkaniem, gdzie kilka osób żyje obok siebie pod jednym dachem, ale aby tętnił atmosferą nieba?

Okres ludzkiego samostanowienia

Ten okres nosił szczególne piętno. Jego głównym celem było objawienie tego, co grzech uczynił z ludzką naturą. Dlatego panowały w nim trzy podstawowe zasady. Dokonywał się on:

1. bez szczególnych Bożych rozporządzeń wprowadzających boskie nakazy (czytaj 1 M 3,14-19),
2. w prawie że wyłącznym ograniczeniu objawienia do świadectwa przyrody, sumienia i historii,
3. bez podstawowych ludzkich instytucji kontrolujących i karzących grzesznika w przypadku nieposłuszeństwa.

W okresie rajskim istniał zakaz i przykazania (1 M 2,16-17). Tak samo było we wszystkich późniejszych okresach (ekonomiach zbawienia - przyp. tłumacza). Tylko tutaj, w czasie pomiędzy Adamem i Noem, jako jedynym tego rodzaju okresie w Bożym planie zbawienia, człowiek miał wolność czynienia i nieczynienia tego, czego chciał. W tym okresie Bóg nie ustanowił żadnej władzy, żadnych rządów, aby ograniczyć człowieka w objawieniu jego niegodziwości. Człowiek otrzymał niczym nie ograniczoną możliwość okazania, co może osiągnąć i kim się stanie, gdy będzie się rozwijał "w wolności". Tym samym staje się ten drugi okres Bożego planu zbawienia "okresem samookreślenia człowieka" lub używając słów Delitscha okresem "próby wolności" dla rodzaju ludzkiego. Końcem tego okresu jest jednakże potop! Twórcą przedpotopowej kultury był Kain. Równocześnie jest on prawzorem i podstawową formą od niego wychodzącej historii, jak dalece ta toczy się w oderwaniu od Boga i bez wewnętrznej społeczności z Najwyższym.

Czasy apostoła Pawła

Przenieśmy się oczyma naszej wyobraźni 2000 lat wstecz do czasów apostoła Pawła. Jest to okres, w którym podróżowanie drogą morską lub lądową po Cesarstwie Rzymskim jest znacznie ułatwione dzięki ukierunkowanej polityce Rzymu. Stare porty są rozbudowywane. Powstają nowe porty i przystanie dla ówczesnych frachtowców transportujących różnorodne towary w najdalsze zakątki cesarstwa. Powstają nowe drogi przystosowane do wymogów związanych z szybkim przemieszczaniem się armii rzymskiej. Podróżni mogą zaopatrzyć się w odpowiednie mapy dróg z zaznaczonymi odległościami pomiędzy ważnymi ośrodkami komunikacyjnymi i przydrożnymi zajazdami, gdzie można zatrzymać się na posiłek, zmieniać konie, woły lub muły. Rozwija się handel. Greka koine jest bodaj najważniejszym czynnikiem scalającym cesarstwo, rzec można lingua Franca starożytnego świata. Czasy apostoła Pawła są okresem, w którym - począwszy od rządów Cesarza Augusta - kładzie się nacisk na trzy ogromnej wagi czynniki: pax Romana (pokój rzymski), łatwość podróżowania i dobry system monetarny. Taka polityka przyczynia się do rozkwitu cesarstwa, a co za tym idzie, wzrostu liczby handlarzy i podróżników. Pawłowe powołanie do głoszenia ewangelii przypadło na ten właśnie okres.